این موجودات دو پا و دو پر با یک ورودی و یک خروجی ! زیبا و دوست داشتنی . بی نظیر در خلقت ، نشاط آور و ...  پرواز این نماد آزادی .

با صورت های کوچک و چشمان گرد و با نمک . حواسشان باید جمع باشد . هم به دشمنان ، هم برای نخوردن نان  با کپک ! وقتی نگاهشان می کنی استرس می گیرند . اما مگر می شود ؟ نگاه می کنی و آنها می زنند پَرَک . برای روزی خودشان تلاش می کنند . با استقامت و بردباری . در این سرمای زمستان . به هر جا می کشند سَرَک . وقتی از آنها پرسیدم : عاقبت ما چه می شود ؟ کمی جیک جیک کردند و گفتند : دَرَک !!!

پاسخ گنجشگ ها نتیجه ی بی مسئولیتی آنها نسبت به امور ما انسان ها بود . چه گنجشک های نمک نشناس و بی تفاوتی ! انسان ها اصلی ترین تامین کننده ی غذای آنها در شهر ها هستند . دود کش ها و انباری های گرم ما انسان ها امید آنها برای نجات از زمستان است . پارک ها و فضا های سبزی که ایجاد می کنیم محل تفریح و بازی آنهاست .حوض های آب و آب نما ها محل حمام کردن و آب خوردنشان هست . پس چرا اینقدر بی تفاوت جوابم را دادند ؟ عاقبت ما به درک ؟ مگر نه اینکه عاقبت ما و آنها به هم گره خورده ؟ نه ؟

باز هم به رفتارشان خیره می شوم .

حرکت مداوم سر و دم به این جهت و آن جهت . موقع حرف زدن ، راه رفتن ، خوردن و حتی نشستن .  یک دقیقه هم آرام نمی نشینند . وروجک های کوچک . همه شان هم زمان حرف می زنند . همه با هم پر می کشند ، وقتی یکیشان خبر می دهد : «خطر نزدیک می شود ، کم کمَک!» . حیف شد . دیگر گنجشکی اینجا نیست . ولی انگار یکیشان آن طرف زده غمبرک . از او می پرسم : عاقبت ما چه می شود ؟ کمی جیک جیک می کند و می گوید : دَرَک !!!

او هم رفت . حالا که گنجشکی اینجا نیست ، راستش خوب که فکر می کنم آنها حق دارند . آنها هیچ نیازی به ما ندارند . هیچ نیازی . این ما هستیم که به آنها احتیاج داریم . اگر همه ی ما هم زمان با هم نابود شویم ، آنها می توانند خودشان را تامین کنند . قبل از اینکه ما ساکن این دیار شویم آنها بوده اند و بعد از ما هم آنها خواهند بود . شاید حتی بهتر از امروز . آب های تمیز تر . هوای تمیز تر . سر و صدای کمتر . دشمن کمتر و شاید در مجموع زندگی بهتر . شاید ! اما ما واقعا به آنها احتیاج داریم . در این دنیایی که برای خودمان درست کردیم شاید جایی برای گنجشک ها نباشد ولی خوب که فکر کنیم واقعا به آنها احتیاج داریم .

نمی توانیم بگوییم چون بی تفاوتند پس حقی ندارند . نخیر آقا ! این ما هستیم که به آنها احتیاج داریم . اگر آشغال ریزه هایمان را می خورند و می آیند داخل دودکش هایمان لانه می سازند توهم برمان ندارد که ما عامل حیات و مماتشان هستیم . خود را تا درجه ی خدایی بالا نبریم . تصمیم خود را بر هر چیز ارجح ندانیم . وقتی می خواهیم درختی را قطع کنیم نظرشان را می پرسیم ؟ وقتی آب ها را آلوده می کنیم و آنها مجبورند بخورند و بمیرند به فکرشان هستیم؟ یک بار شده ، وقتی به هر دلیلی یک گنجشک توسط ما کشته می شود ، از آنها عذر خواهی کنیم ؟ وقتی می خواهیم یک خانه ی قدیمی که محل زندگی صدها گنجشک است خراب کنیم ، نظرشان را می پرسیم ؟ یا نه ، فقط چند سال یک بار که کارمان بیخ دار می شود و آینده مان نامعلوم ، می آییم سراغ این بیچاره ها که به آینده بینی معروفند ! می آییم نظرشان را راجع به عاقبتمان می پرسیم و هر بار که جواب می دهند باز هم کار خودمان را می کنیم . انگار از روی عادت باشد این نظر خواهی ! امسال هم که می گویند به درک !!!

نمی توانیم بگوییم چون بی تفاوتند پس حقی ندارند . نخیر آقا ! این ما هستیم که به آنها احتیاج داریم .